واحد اندازه گیری مسافت را بر دریا گره مینامند که خود معادل ۱۸۵۲ متر است و به استعاره در غرب نات نامگذاری نموده اندکه در ترجمه نات به معنای گره میباشد و بر اساس لغتنامه دهخدا که به باورم به حقیقت گنج نامه است ،گره نامی پارسی است و ریشه در پارسی باستان دارد و از بعدی نیز واحد اندازه گیری و ربع چارک است اما در این نامه که مختص به گره دریایی است گویند که دریانوردان ایران باستان به نخستین بار این واحد را کشف نمودند . انان یسمانی را به داخل اب رها مینمودند که به فاصله هر ۶متر بر روی ان گره ای موجود بود و به زیر اب رها ،به ان هنگام که کشتی ساکن بود گره ها نا پیدا بودند و هر جه بر سرعت کشتی اضافه میگشت و سرعتش فزونی میگرفت گره های روی ریسمان یک یه یک بیرون میامدند و دریانوردان با شمارش گره های بر روی ریسمان سرعت شناور را تعیین مینمودند و با توجه به مسافت باقی مانده مسافت را محاسبه .

اما موریسون اشارت دارد که گره دریایی تقریبا یکصد سال بعد از کزیستف کلب اختراع گشت و همانند ان ریسمان بود با این تفاوت که فاصله گره ها از یکدیگر به ۲ متر بود و در میان ایرانیان به ۶ متر و طول ریسمان انان به ۶۰ متر و گویی بافته شده از الیاف شاهدانه . اما تاملی جایز است بر این گفتار که غربیان باد به سر و باده به دست و خرامان از تمدن خویش و به حق که جایز است بدین روزگار اما چشم بستن را به ارادتی توان کرد و گوش را چه توان ؟ حال انکه ان دوره که دریانورد مشهور پرتقالی واسکوداگاما ره بدین سوی نهاد به نفس دریا باور داشت و به ان دوره شرقیان بر تاثیر ماه بر جذر و مد اگاه(کهکشند و مهکشند) و پرتغالیان را را بدین نظریه باور نبود و  وهم ینداشتند ان را . بگذریم ...

انان ریسان را از الیاف شاهدانه میبافتند اما به ایران باستان از کنف و کنخا که هر دو در زمره واژگان پارسی و ریسمانی بافته شده از کنف که خود همان از پوست کتان بود و پیچ در پیچ و به غایت محکم و کنخا از الیاف کنف بر هم تنیده که در غرب نیز ان را ناب مینامند و اصطلاحی برای اذین نمودن و بستن و در پایان برهانی قاطع بر وضع نخستین واحد سنجش سرعت دریایی در ایران باستان.

گره دریایی در ایران باستان .نات در زبان انگلیسی.