اما تبلیغات و بر پایی نمایشگاه های مرتبط با اکوتوریسم و جاذبه های اکوتوریسم به تنهایی کافی نیست .چرا که همانگونه که اشاره شد اکوتوریسم بر جاذبه های طبیعی تکیه دارد و جاذبه های طبیعی بر حفظ و نگهداری و حفظ و نگهداری از طبیعت نیز میسر نمی گردد جز با اشاعه فرهنگ حفاظت از محیط زیست در سطح جامعه  تا فرد ،فرد، افراد را نسبت به داشته های خود اگاه نماید ،چرا که طبیعت و محیط زیست فاقد شاکی خصوصی است و درد هم همینجاست...درد اینجاست که مبحثی درجه چندم شناخته می شود  و سخنی از سر رفاه و بی دردی ...که ای سخنگو  با اینهمه مشکل چه کسی به فکر پوشش گیاهی و گونه های جانوری باشد!! مطبوعات ایران خود گواه زنده در این ارتباط  که گویا سخن راندن از طبیعت را گناه می دانند  و خبرنگاران نیز که صحبتش را نکنیم بهتر است و فجایع زیست محیطی در ایران را خبر نمی دانند . آمار کوچکی بدهم در این ارتباط  و بد نباشد خود قیاس کنید .

اگر اشتباه نکرده باشم سازمان جنگلبانی ایران در سال ۱۳۲۴ خورشیدی تاسیس گردید و اولین امارگیری رسمی جنگلهای ایران نیز به یکی دو سالی پس از ان انجام پذیرفت .در ان سالها میزان واقعی جنگلهای ایران چیزی در حدود ۱۹ تا ۲۱ میلیون هکتار تخمین زده شد ..کشور ترکیه نیز در همان سالها در همین حدود جنگل داشت اما امروز!میزان واقعی جنگلهای ایران چیزی کمتر از ۶میلیون هکتار و بنا به روایتی نیز۴.۳میلیون هکتار میباشد  که قابل توجه است که از این مقدار فقط۱.۶میلیون هکتار یا کمی کمتر قابلیت چوب دهی دارد ،حال انکه میزان واقعی جنگلهای کشور ترکیه در حال حاضر در حدود ۳۷ میلیون هکتار می باشد .یعنی در مقام مقایسه چیزی در حدود کمتر از ۸ در صد کشور ایران از پوشش جنگلی بر خوردار است  و وضعیت آن هنگام وخیمتر می گردد که بدانیم ایران بر روی کمر بند بیابانی جهان قرار دارد و در زمره مناطق خشک و نیمه بیابانی جهان محسوب میگردد .

اما جامعه ایرانی گناهکار نیست زیرا به داشته های خود واقف نبوده و بهتر بگویم واقفش نکرده اند .جامعه ایرانی اگر نسبت به داشته های خود واقف باشد یقیننن در مقابل تضییع حق و بر باد رفتن ثروت ملی و ناخنک زدن به میراث ایندگان بی تفاوت نحواهد ماند . گناه از متولیان امور است که انان را نسبت به داشته های خود اگاه نکرده اند .جامعه نیازمندا اموزش است و فرهنگ طبیعت گردی و حفاظت از محیط زیست نیز تزریقی نیست . در گذشته تصوری وجود داشت که باید از پارکها و ذخیره گاهها و ...حفاظت حد اکثر را نمود  و انانرا از هر تعرضی دور داشت اما اینک این تفکر منسوخ شده می نماید ،پیشگامان اکوتوریسم در جهان بر این باورند  که برای حفظ واقعی محیط های طبیعی باید در آن گردشگر را پذیرا باشند چرا که خود گردشگری ابزار لازم برای توجه به محیط زیست را فراهم می اورد  و استفاده بهینه و معقولانه از طبیعت را در سایه اموزشی در دل ان به وجود می آورد  و مفهومی جدید از حفاظت را شکل می دهد. حفاظت سابق بر این اینگونه تعریف می شد که به دور فلان منطقه حصاری بکشیم  و مسلحانه حفاظت کنیم  که این به خودی خود موجبات متروکه شدن منطقه را فراهم می اورد و ایجاد هزینه های سربار و اضافی هم که به جای خود .

در ادامه همین مبحث عمومی کردن گردشگری در طبیعت  همراه با اموزش توامان  امار کوچک دیگری ارائه میدهم تا در نامه اینده خود را نسبت به داشتهای خود اگاه سازیم . در سطح جهان ذخیره گاههایی وجود دارند که انان را ذخیره گاههای زیست کره یا «بیوسفر» می نماند ،که تعدادان در جهان امروز بالغ بر ۲۶۰ منطقه بیوسفر میگردد  که از این تعداد ۹تای ان به ایران تعلق دارد  که خود می تواند خیل عظیمی از گردشگران را جذب نماید در حدود ۱۰ پارک ملی به وسعت در حدود۱۳۷۵۰۰۰ هکتار و ۵ اثر طبیعی ملی و ........ که همه و همه نیازمند حفاظت و حمایت هستند  و پر واضخ است که حفاظت از منابعی اینچنینی که فقط به گوشه ای از ان اشاره شد خود مستلزم چه هزینه کمر شکنی می باشد که بر بار ان به واسطه فقدان فرهنگ طبیعت گردی و حفاظت از محیط زیست  به گونه ای فزاینده افزوده می گردد. باید توجه داشت که گردشگری طبیعی و اکوتوریسم  نه فقط یک ممر در امد بلکه  به واسطه وارد نمودن فرهنگ از جانب دیگر ملل  و گردشگران خود می تواند موجبات  ارتقائ فرهنگی و اجتماعی را  نیز در داخل ایران فراهم اورد  به قولی یک گردشگر بهترین سفیر حسن نیت است ..........ادامه دارد

--------------------------------------------

در اعتراض به حکم صادره بر علیه مجتبی سمیعی نژاد