گویند که ژرف روی و غواصی که در جنوب ایران ان را صیف و صیافی نامند قدمتی بس دیرینه دارد  و به قرنها قبل از میلاد در سرزمین مادری، که  خشایار ،شاه ایران  از غواصان برای  بیرون کشیدن صندوقچه های طلا  و جواهرات کشتیهای غرق شده استفاده مینمود  و اثاری حاصل از حفاریهای باستانشناسی موید این مطلب  که قرنها قبل از میلاد  ساحل نسینان دریای پارس از این حرفه به واسطه تحصیل مروارید استفاده مینمودند  و دکتر تاکر ایوات  در کتاب کینگ دام اف سی شل  بدین طریق اشاره نموده است و به نوعی  انان را در زمره پیشگامان  پایه گذاری پرورش مروارید قلمداد نموده .

 در سندی دیگر ، آپولونیوس  فیلسوف یونانی  ساکن رودز اشاره دارد که غواصان دریای پارس در حالی که ظرف کوچکی حاوی گیاهی خوشبو و تهییج کننده در دست داشتند  به  سمت صدف رفته و باعث میشدند تا صدف لب از لب بگشاید ،سپس با شاخه ای میان تهی  را به میان ان فرو برده و  مایه موجود را به بیرون میکشیدند و ان را به سطح اب اورده و در ظروفی اهنین قرار میدادند ، البته انان هیچگاه موفق به پرورش مرواریدهایی اینچنینی نشدند اما شیوه ای را بدین طریق بنیان نهادند به نخستین بار . روشی که به نام پرورش کفی مشهور است .  اما در اشارت به ابزار غواصی ان دوران پر واضح است که به ان دوران  به اتکای هوای محبوس شده در ششهای خود به عمق فرو رفته و باز میامدند  روشی که هم اکنون نیز در پاره ای از جزایر دریای پارس کماکان پا بر جاست  جزایری چون لاوان و کیش و بندر مقام  و  استفاده از ابزاری به ارث رسیده از ایران باستان که شاید اشارتی بدان خالی از لطف نباشد و پوزش به واسطه اشنا نبودن با واژگان باستانی این ابزار  و ادوات غواصی 

مفلگه: التی که به جهت خارج نمودن مروارید از ان استفاده مینمودند

فطام: که گویی استخوانی بود دو شاخه مانند  به جهت جلوگیری از ورود اب به داخل بینی

دین : که گویی به تاریخ باستان  از پوست احشام ساخته میشد که مروارید را در ان مینهادند

بلد: که گویی غواص برای هر جه سریعتر رفتن به زیر اب ان را حمل مینمود  و در ادامه تکه ای چرمین که غواصان ایران باستان به واسطه مخفی نمودن سفیدی کف پا به جهت استتار و مخفی ماندن از  دید  ماهیان از ان استفاده مینمودند و ان را بر پای  و سینه میکردند .

انگشت بند : که  شبیه دستکش است و انرا به دست میکرده و میکنند .